Vrouw in het zwart
In een wereld van schaduwen, wandelt zij stil,
Een vrouw gekleed in ebenhouten draad.
Haar sluier verhult een verborgen aantrekkingskracht,
Een mystieke raadsel, voor eeuwig zuiver.
Haar aanwezigheid fluistert van huiverende gratie,
Een symfonie van smart's omhelzing.
Met fluisterzacht, als nachtelijke zuchten,
Dans haar geest onder gesternte hemel.
Eenzaamheid wordt haar getrouwe vriendin,
In sombere elegantie, transcendeert zij.
In de diepten van haar treurige kleding,
Verbergen geheimen die het vuur aansteken.
Melancholie's penseel schildert haar sombere kunst,
Een doek dat verlangt naar een kloppend hart.
Onder haar sluier, ontbranden emoties,
Fluerende fluisteringen in de dode nacht.
In dit rijk van schaduwen en somber mysterie,
Een vrouw in het zwart, haar aanwezigheid uniek.
Zij wandelt met gratie, een spectraal beeld,
Een gedicht van duisternis, gehuld in de nacht.