De dichter is geschokt door de manier waarop hij in de spiegel verschijnt, de manier waarop hij zichzelf ziet:'een vreemdeling' met een 'glimlach die niet de mijne is' en 'ogen die mij niet aankijken'. Dit weerspiegelt zijn vervreemding van zijn eigen identiteit en zijn angst om gevangen te zitten in een wereld die zijn menselijkheid heeft verloren.
Het poëtische middel dat hier wordt gebruikt is personificatie , waar de dichter menselijke kwaliteiten aan zijn spiegelbeeld geeft. De weerspiegeling heeft 'een glimlach die niet de mijne is' en 'ogen die mij niet aankijken', wat suggereert dat zijn spiegelbeeld een afzonderlijke entiteit is, bijna een ander persoon. Dit draagt bij aan de verontrustende en beangstigende ervaring van het zien van zichzelf in de spiegel.
Hier volgt een overzicht van hoe deze personificatie de betekenis versterkt:
* Vervreemding: Het benadrukt het diepe gevoel van vervreemding en ontkoppeling dat de dichter ervaart. De weerspiegeling, een veronderstelde representatie van hemzelf, is nu een vreemde.
* Verlies van jezelf: Het benadrukt het verlies van de eigen identiteit van de dichter, aangezien hij zichzelf niet meer in de spiegel kan herkennen.
* Angst voor het onbekende: Het creëert een gevoel van angst en onbehagen als de dichter geconfronteerd wordt met een vertekend beeld van zichzelf, waardoor hij zich afvraagt wie deze ‘vreemdeling’ is.
Door zijn spiegelbeeld te personifiëren, maakt Okara zijn gedicht krachtiger en tot nadenken stemmend. Hij gebruikt dit poëtische instrument om de thema's vervreemding, identiteit en de angst om de menselijkheid te verliezen in een snel veranderende wereld te onderzoeken.