Poëzie en rijm zijn net zo nauw verbonden als wijn en kaas. En, net zoals bij wijnen and kazen, zijn er veel verschillende variëteiten van rimerende poëzie. Deze omvatten traditionele vormen zoals sonnetten, strofen, octaven en lais, alsook modernere vormen zoals de novelinee en de decuain. Hoewel er veel verschillende stijlen van rimerende poëzie zijn, zijn er overeenkomsten tussen die stijlen die uit hetzelfde geografische gebied komen. Specifiek kun je de overeenkomsten tussen de traditionele stijlen uit Europa, de Britse eilanden, Azië en het Midden-Oosten best makkelijk zien.
De poëziestijlen van Continentaal Europa omvatten Franse vormen zoals de aubade, de ballade, de cinquain, de villanelle, en de virelai. Naast hun reguliere rijmschema's, hebben al deze poëtische stijlen geen vaste maat, maar vereisen in plaats daarvan een gegeven aantal lettergrepen per regel.
Verschillende Italiaanse vormen van rimerende poëzie komen ook uit Continentaal Europa. Deze stijlen omvatten de canzonetta, de envelopstrofe, de rijmkoning, de Petrarchaanse sonnet, en de terza rima. Veel van de stijlen van Italiaanse oorsprong omvatten afwisselende rijm in plaats van gekoppelde rijmen.
Spaanse stijlen van rimerende gedichten, inclusief de glosa, de redondilla, de septilla, en de quintella vermijden de Italiaanse afwijking in rijmschema, en gebruiken doorgaans gekoppelde rijmen.
De balassi-strofe, waarschijnlijk bedacht door de Hongaarse dichter Balint Balassi, komt ook uit Continentaal Europa. Deze poëzievorm betreft variërende regellengtes die geaccentueerd worden door een regelmatig rijmschema.
De zeer oude ode-vorm komt uit het oude Griekenland en Rome, de oude grote culturele centra van het continent.
De poëziestijlen van de Britse eilanden zijn traditioneel recht door zee, maar betrekken meestal een twist, zoals het gebruik van een refrein, of een bedrieglijk moeilijke maat. Rimerende poëzievormen van de Britse eilanden omvatten de clerihew, de Engelse quintain, de limerick, en de Engelse sonnet. Oude Keltische poëzievormen komen ook van de Britse eilanden, hoewel deze vormen zeer ingewikkelde koppelingen en geneste rijmschema's omvatten die moeilijk uit te voeren zijn in het Engels.
Aziatische poëziestijlen zijn meestal heel anders dan Westerse vormen. Echter, sommige Aziatische poëziestijlen zijn in het verleden door Westerse dichters gebruikt en sommige van deze vormen betreffen een regelmatige rijm. Rimerende stijlen van Aziatische poëzie omvatten de luc bat-vorm (uit Vietnam), de pathya vat (uit Cambodja), de pantoum (uit Maleisië), de saraband, de than bauk, en de ya du (allemaal uit Burma). Deze rimerende stijlen van poëzie zijn uniek omdat ze vrijbuitend gebruikmaken van interne rijm (dat wil zeggen, een woord uit het midden van de ene regel rijmen met een ander woord ergens in de volgende regel).
Midden-Oosterse rimerende poëzievormen zijn onder de oudste poëtische stijlen nog in gebruik. Deze stijlen omvatten de ghazal, de mathnawi (uit Perzië, nu Iran), de muzdawidj, en de rubaiyat (uit Perzië). Je kunt deze vormen vaak op het eerste gezicht herkennen vanwege hun duidelijke couplet- of triplet-rijmreeksen van eindwoorden.
Naast rimerende poëziestijlen die honderden jaren gebruikt zijn en als traditioneel worden beschouwd, zijn moderne vormen gecreëerd. Deze stijlen zijn de zani-la riem (door Laura Lamarca), de catena rondo (door Robin Skelton), de decuain (door Shelley A. Cephas), de novelinee (door Sarah Rayburn), en de terzanelle (door Lewis Turco). Deze stijlen zijn uniek omdat ze traditionele rimerende poëziestijlen variëren door halve rijmen te gebruiken (zoals in de catena rondo), of rimerende woorden in dezelfde regel te gebruiken (zoals in de zani-la riem).