De haiku is een kort, kernachtig gedicht, simpel genoeg voor kinderen na te doen. Geen complexe middelen (metafoor, symbolisme) en niet bedoeld voor discussie zoals Westerse literatuurwetenschappers doen. Een haiku biedt puur een zintuiglijke ervaring, bijv. Evening van James Kirkup:
In de amberen schemering
Elke eiland droomt zijn eigen nacht---
De zee wimmelt van goud.
Relatief nieuwe Japanse stijl. Populair 17e-18e eeuw via Bashō, Buson, Issa, Shiki (bedacht term "haiku"). Bashō beïnvloedde vorm stark. Afwisselend isolatie en reizen door Japan. In isolatie: Zen-meditatie. Haiku vormde zich uit deze ervaringen van inwaards en buitenaardsonderzoek.
1 regel 5 lettergrepen, 1 regel 7, 1 regel 5 = 17 totaal. In Japans strenger, in Engels volgt men normaal 5/7/5. Geen rijmschema.
Door kortheid: eenvoudige zinnen. Elk woord moet tellen → dichters kiezen zorgvuldig:
Over de winterse
Bos, winden huilen in woede
Geen bladen om te waaien.
Natsume Sōseki gebruikt 1 zin voor 1 idee.
Kortheid leent zich voor imagery, het enige literaire middel waar haiku-dichters conventioneel op steunen. Één evanescent beeld via vijf zintuigen, hercreëren van zintuiglijke ervaring in woorden, als een penseelstreek. Traditioneel: natuurbeelden, vooral seizoensgebonden (zoals Sōseki's voorbeeld).