Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Christelijke overtuigingen in De Zeevaarder

Geschreven in Oud-Engels niet later dan 990 n.Chr., weerspiegelt het gedicht "De Zeevaarder" de gevoelens en waarden van de Angelsaksische cultuur. Als andere Oud-Engelse elegieën uit de vroege middeleeuwen, tempert "De Zeevaarder" thema's van eenzaamheid en isolatie met christelijke leer. De verteller van het gedicht, een zeeman zoals veel Angelsaksen, bespreekt isolatie op zee en herinnert zich de proeven van zijn leven en zijn spiritualiteit.

Het Hiernamaals

Terwijl het gedicht begint met beschrijvingen van de zee en de persoonlijke smart van de verteller, begint het in regel 56 het christelijke idee van een hiernamaals te bespreken. De man beschrijft zijn ziel die zijn lichaam verlaat, rouwend over de zee en zoekend naar de Hemel. Hij concludeert dat de "vreugden van de Heer" beter zijn dan het "dode leven" op aarde. Hij benadrukt zijn geloof dat succes in de wereld de bestemming van de ziel niet zal bepalen. Liever stelt hij dat een eerzaam leven, getrouw aan God, de ziel zal leiden tot eeuwige vreugde in de Hemel. Hier onthult de auteur zijn christelijke overtuiging dat de getrouwen in het hiernamaals zullen worden beloond.

Wijsheid

Veel middel eeuwen literatuurwetenschappers noteren overeenkomsten in stijl en inhoud tussen "De Zeevaarder" en de wijsheidsliteratuur van de Judeo-Christelijke geschriften. Zoals de Oude Testament poëzieboeken van Spreuken, Job en Prediker, bespreekt "De Zeevaarder" de vergankelijkheid van een mans leven op aarde en de zinloosheid van rijkdom, aardse genoegen en streven naar overgangsdoelen. Het idee dat een man figuurlijk zijn schip moet sturen naar Gods wijsheid is diep christelijk en weerspiegelt de sentimenten van de patriarchen van het Oude Testament.

Getrouwheid en Gods Soevereiniteit

Terwijl de verteller wast over het leven als zeeman, onthult hij zijn geloof in God als de meest getrouwe Heer. Terwijl op land, vraagt hij zich af, beginnend in regel 33, of hij weer de zee op moet, stellen dat er geen aardse heer getrouwer, of genadiger is dan God. Op dit punt in het gedicht wordt de zee een metafoor voor een mans spirituele reis. Net zoals zijn oceaanreis eenzaam is, zonder gemeenschap of gezelschap, zo is zijn reis naar het hiernamaals. Hij moet volledig vertrouwen op de Heer, de enige getrouwe, vaste punt in het midden van een schuddende zee wiens wil soeverein is.

Christelijke Deugden

Naast thema's over het hiernamaals, de vergankelijkheid van de aarde en de waarde van toewijding aan de Heer, houdt "De Zeevaarder" christelijke karakterdeugden in hoge achting. Beginnend in regel 107, echoot de verteller een bijbelse sentiment uit Jakobus 4:6 dat God genade geeft aan de nederige. Hij gaat verder uit te leggen dat een man zijn eigenwillige hart moet sturen naar Gods wil. De verteller adviseert de lezer om andere christelijke karakterkwaliteiten te cultiveren, waaronder matigheid, zuiverheid en geluk in zowel vreugde als smart.

Poëzie

Related Categories