In literaire termen is verpersoonlijking het toekennen van menselijke kenmerken of eigenschappen aan een onlevend voorwerp. Bij het schrijven van poëzie wordt verpersoonlijking gebruikt om beelden te creëren en bepaalde tonen in het gedicht te wekken. Bij het schrijven van een verpersoonlijkingsgedicht over sneeuw, denk na over unieke manieren om het te beschrijven in termen van menselijke kenmerken. Je kunt bijvoorbeeld een sneeuwvlok beschrijven als een vrolijk, dansend kristal; geluk is een menselijke emotie en dansen is een menselijke actie. Deze kenmerken verpersoonlijken de sneeuw.
Brainstorm een lijst met woorden die je associeert met sneeuw, zoals ijs, wit, fluffig en zacht. Schrijf de woorden op zoals ze bij je opkomen; probeer niet te hard na te denken over de woordassociatie.
Schrijf een lijst met menselijke kenmerken, eigenschappen en attributen die je associeert met sneeuw. Bijvoorbeeld, "de sneeuw fluisterde in de wind terwijl het naar aarde zweefde" is een voorbeeld van verpersoonlijking, want fluisteren is iets wat een mens doet, niet wat sneeuw doet.
Bouw je gedicht op met behulp van een thema om de sneeuw te verpersoonlijken. Denk over sneeuw als een levend organisme om je gedicht te vormen en je woorden te kiezen. Zeggen dat "Oude Man Winter's adem torren sneeuw in de lucht blies" is verpersoonlijking; zeggen dat de sneeuw "pluizig als een deken" was, is geen verpersoonlijking.
Stel je gedicht op volgens je eigen persoonlijke voorkeur en stem. Een gedicht hoeft niet te rijmen; het kan vrije verzen of een prozagedicht zijn, die geen strofen vereisen. Als je wilt, kun je het gedicht als een sonnet schrijven; een sonnet bestaat uit 14 regels. In de eerste twaalf regels rijmt elke andere regel; de laatste twee regels vormen een rimmend paar. Schrijf je gedicht in de vorm die je het meest bevalt, zolang het verpersoonlijking gebruikt.