Tetrameter is een viervoetige regel in poëzie. Een voet is een ritme-eenheid die zich herhaalt over een vers. In tetrameter zijn er acht lettergrepen per regel, met variërende nadrukken voor ritmisch effect. Je kunt poëzie schrijven en vinden in trocheïsche, anapestische, dactylische of iambische tetrameter. Een dichter besluit welke lettergrepen benadrukt worden om stemming te creëren. Tetrameter is doorgaans een snel gelezen vers. Klassieke poëzie biedt veel uitstekende voorbeelden van tetrametervormen.
Lees "Milton" van William Blake als voorbeeld van trocheïsche tetrameter. "En deden die voeten in oude tijd . . . " De regel heeft acht lettergrepen. Blake benadrukt elke tweede lettergreep. Een voorbeeld van Shakespeare is Cymbeline: "Vrees niet meer de hitte o' de zon." De Bard benadrukt de eerste lettergreep van elke trochee.
Vind voorbeelden van anapestische tetrameter. Minder bekend, anapestische tetrameter, met twee lettergrepen gevolgd door een benadrukte lettergreep, creëert interessante en minder cliché ritmes. Lees Lord Byron's "The Destruction of Sennacherib" en let op de ritme: "De Assyrische kwam neer als de wolf op de vouw, En zijn cohorten schitterden in paars en goud."
Bestudeer gedichten die dactylische tetrameter gebruiken, ingevoerd door één lange lettergreep, gevolgd door twee kortere lettergrepen. De regel, "Neer in de valleien van prachtige fantasie" (dichter onbekend) leest als volgt: een en een/ twee en een/ drie.
Lees en absorbeer de ritme van iambische tetrameter in Alfred Lord Tennyson's "In Memoriam A.H.H" (zie Bronnen): "Sterke Zoon van God, onsterfelijke Liefde, Wie wij, die jouw gezicht niet hebben gezien." De schoonheid van eenvoud in talloze voorbeelden van iambische tetrameter is te vinden in Shakespeare, Tennyson en talloze dichters door de eeuwen heen. Hoewel iambische tetrameter een simpel ritme is, kost het een dichter om schoonheid in een vers te creëren.