Poëzie is taal die muzikaal weergegeven wordt. De lange geschiedenis ervan is geworteld in de prehistorische mondelinge traditie van de eerste menschen, evolveert voorbij het avontuur van schrijven, en blijft evolueren in het heden. Het neemt veel vormen aan, van eenvoudige rimerende tweeregels tot complexe vrije verzen. Een veel misbegrepen kunstvorm, poëzie inspireert nog steeds miljoenen lezers en luisteraars in elke cultuur.
Poëzie bevat zowel literaire als muzikale kenmerken. Aan de literaire kant kan poëzie elke combinatie van metafoor, vergelijking, beeldvorming, symbolisme, allegorie, zelfs narratief of storyline gebruiken. Denotatie (directe betekenis) en connotatie (indirecte betekenis) helpen de literaire betekenis of zin van een gedicht verder te vormgeven. Aan de muzikale kant gebruikt poëzie riem, meter, assonantie (gelijke klinkers) en alliteratie (gelijke konsonanten) om een auditieve stemming of toon te creëren. Poëzie kan ironisch of humoristisch, aantrekkelijk of lelijk, mystisch of alledaags zijn.
Poëzie heeft veel vormen aangenomen en is op veel verschillende manieren gedefinieerd over duizenden jaren onder de wereldeculturen. De vroegst bekende opgenomen poëzie komt uit het oude Mesopotamië (ca. 3000 v.Chr.), ingeschreven in spijkerschrift op stenen tabletten gebruikt voor religieuze doeleinden. Chinese poëzie vond zijn canonisatie in 1000 v.Chr. De poëzie van de oude Grieken volgde dicht op, geëpitomiseerd door de epische romans van Homer (ca. 800 v.Chr.). Dante's Goddelijke Comedie, geschreven in de 14e eeuw, wordt beschouwd als de kroonprestatie van middeleeuws Europa, terwijl de Verlichting en de Romantieke Periode (geëpitomiseerd door Samuel Taylor Coleridge's "Rime of the Ancient Mariner") de Europese traditie voortzette. De 20e eeuw zag de opkomst van post-modernisme, wat essentieel alle traditionele regels afschafte. Hedendaagse poëzie neemt praktisch al deze esthetische vormen en meer aan.
Poëzie heeft de kracht om harten te roeren, geesten te winnen en mensen tot actie te inspireren. Neem Martin Luther King's "I Have a Dream" toespraak als voorbeeld. Zijn gebruik van thema, toon en ritme in de toespraak verenigde miljoenen Amerikanen in de lopende strijd voor universele burgerrechten. Of neem het "Vijfde November" kinderrijmpje, geschreven als reactie op Guy Fawkes' 1606 poging om het Engelse Parlement te bommen. Tot op de dag van vandaag kunnen de meeste Britten het vangende rijmpje van geheugen herroepen — bewijs dat terrorisme niet gemakkelijk vergeven wordt. Nog verder terug in de geschiedenis, de Psalmen van David, die essentieel een verzameling poëtische songteksten zijn, hebben duizenden jaren lang het geloof van Hebreeuwse en Christelijke volkeren geïnspireerd.
Wanneer je een gedicht benadert, luister. Wat zegt het gedicht en hoe wordt het gezegd? Opmerk je interessante zinsbouw die blander had kunnen worden gesteld? Welke muzikale elementen hoor je? Als er geen duidelijk rimpatroon of ritmisch patroon is, kun je assonantie of alliteratie detecteren? Wanneer een van die elementen herhaald wordt, kun je wedden dat de dichter het exprès deed, want intentionaliteit is het kenmerk van een behaaglijk gedicht. Overweeg ook de context waarin het gedicht geschreven werd. Vaak, als je iets over de dichter zelf weet — hoe ze opgroeiden of wat ze voor een levensonderhoud doen, bijvoorbeeld — zul je beter voorbereid zijn om subtiele anaspelingen op te vangen waar je anders alleen obscuurheid had gevonden. Wees niet verrast als een gedicht je met alle brute kracht van een steentablet treft; niet alle poëzie is perkament-delicaat.
Hoe onderscheid je tussen poëzie en literaire proza? Beide maken gebruik van taal om stemming, zin en beeldvorming over te brengen. Beide moeten de basale regels van taal volgen zodat de lezer of luisteraar de woorden kan begrijpen. Het hoofdverschil tussen poëzie en proza is echter muziek. Terwijl proza zich hoofdzakelijk bezighoudt met de cerebrale ervaringen van betekenis en narratief, neigt poëzie ertoe om de menselijke oor zelf aan te spreken. In moderne poëzie zijn riem, ritme, toon en cadans benadrukt, en narratief wordt vaak gedemp. Als zodanig is poëzie meer een fysieke ervaring dan proza. Ja, elementen van elk verschijnen in de ander, vaak mengend tot ze ononderscheidbaar zijn. Maar als je ooit gedwongen bent om het verschil uit te leggen, zeg dan dat het de muziek is.