Macbeths centrale contradictie: hij articuleert scepticisme over de heksen, maar handeligt consistent op hun voorspellingen. Dit is geen inconsistentie — het is de tragedie's motor.
"Instruments of darkness tell us truths / Win us with honest trifles, to betray's / In deepest consequence." Hij weet dat ze demonische manipulatie zijn.
Act 3.4 (Banket): Banquo's spook ziende: "I am afraid to think what I have done; / Look on't again I dare not." Hij kan niet de gevolgen aanschouwen van handelen op voorspellingen die hij claimt te distrusten.
Act 5.3 (vs. Macduff): Verwerpt Macduff's dreiging, dan geschokt door "untimely ripped" onthulling — bewijzend dat hij intern krediet geeft aan de voorspelling die hij uiterlijk schonde.
De contradictie is de tragedie: Macbeth is gescheurd tussen weten dat de heksen kwaad zijn en hun beloftes waar nodig te hebben. Hij is niet bedrogen — hij is medeplichtig in zijn eigen bedrog.