Shakespeare werd niet "geïnteresseerd" in poëzie op een specifiek moment; hij was vanaf jeugd ondergedompeld in een levendige literaire cultuur. Het Elizabethaanse tijdperk waardeerde poëtische vaardigheid – sonnetten, narratieve gedichten, versdrama waren centraal in onderwijs en entertainment. Shakespeares vroegste werken (Venus and Adonis, The Rape of Lucrece, de sonnetten) tonen gesofisticeerd poëtisch vakmanschap, wat diepe, vroege betrokkenheid met de vorm aantoont.
Zijn belang werd gekweekt door de literaire omgeving van zijn tijd, niet ontketend door een enkel gebeurtenis.