In "The Gulf" gebruikt Nobelprijswinnaar Derek Walcott de Golf van Mexico als metafoer om geschiedenis, kolonialisme en de menselijke relatie met de natuurlijke wereld te verkennen. Het gedicht ontvouwt zich in drie duidelijke secties:
De spreker beschrijft de aantrekkingskracht van de Golf: "The Gulf unrolls its turquoise scroll, / A map of mysteries to unroll." Toch waarschuwt het ook voor gevaar – "a treacherous sea, / With whirlpools and undertows."
Het perspectief verschuift naar Europese kolonisatoren die de Golf zagen als "a treasure chest of gold, / Silver, pearls, and spices told / Of wealth beyond imagining," wat rutteloze grondstofwinning benadrukt.
Het gedicht keert terug naar het heden, met de Golf als "a witness to our crimes, / A mirror to our darkest times, / Reminds us of our greed and shame." Het eindigt met een smeekbede: "Let us learn from the Gulf's ancient lore, / And live in harmony with its shore."
Walcott vlecht meesterlijk ecologische schoonheid, historische gruwelen en een oproep tot duurzame coexistentie, wat lezers daagt hun milieuehtiek te heroverwegen.