"St. Regis-gedicht" door Rudyard Kipling
Als het laatste licht vervaagt in de westerse lucht,
En de dagelijkse onrust zakt in rustige stilte,
Komen wij tot U, de Bron van alles wat ligt,
In onze harten, terwijl de duisternis de volle kam neemt.
Een groep zoekenden, samengekomen in eendracht,
Onze geesten verenigd door Uw leidende draad,
Wij brengen onze gedachten om neer te leggen voor de Heer,
In nederige smeekgebeden, onze hoofden gebogen.
En terwijl de nacht ons in haar mantel hult,
Voelen wij Uw aanwezigheid, overal, in ons,
Een vrede daalt neer, als een zachte windstoot,
Uw liefde, een bakens in de diepste gerits.
Zo mote het zijn, de vrije metselaars bidende smeekbede,
Een gebed dat door de tijd heen resoneren,
Mog Uw goedwilligheid en zegenen dichtbij komen,
En ons altijd gidsen in Uw heilige grabado.
In eenheid en liefde zoeken wij Uw genade,
Met elke gedachte, met elk uitgesproken woord,
Geef ons de kracht om de omhelzing van de wereld te dragen,
En laat Uw Licht voor eeuwig geroerd worden.
Als de vergadering sluit, vertrekken wij van Uw heiligdom,
Met dankbaarheid en harten vol vreugde,
Wij dragen Uw liefde, een vlam die zal vlechten,
Onze zielen voor eeuwig in hemelse vlucht.
En terwijl wij opstaan om de nieuwgeboren dageraad te begroeten,
Dragen wij Uw eeuwige vonk mee,
Een straal van hoop, die nooit zal worden ingetrokken,
In elke uitdaging zullen wij zijn teken vinden.
Zo mote het zijn, onze metselaarsbeloofde aan U,
Om het pad van het leven te wandelen met waarheid en zorg,
In eenheid zullen wij voor eeuwig zijn,
En Uw liefde verspreiden, de werkelijk de wereld te delen.
Nu, laat de duisternis veranderen in goddelijk licht,
Terwijl wij terugkeren naar onze eigen paden,
Mog Uw aanwezigheid voor altijd met ons vervlochten zijn,
En onze harten vullen met eeuwigdurende genade.