Een fundamenteel verschil tussen Walt Whitman en Emily Dickinson ligt in taal. Whitman's gedichten kenmerken zich door lange, vloeiende regels en uitgebreide vocabulaire, omarmend vrije verzen die de Amerikaanse landschap's wijdte weerspiegelen. Dickinson gebruikt korte, gecomprimeerde regels, beperkte lexicon, strakke structuur — streepjes en scheefrijm.
Toon divergeert evenzeer: Whitman is optimistisch, vierend, inclusief — zingend het lichaam elektrisch en democratische geest. Dickinson is introspectief, filosofisch, getint met sterfelijkheid, twijfel, en interieur leven. Beide hernieuwen Amerikaanse poëzie van tegenovergestelde stilistische polen.