Twee Britse mannen, gestrand op een onbewoond eiland,
Zagen zich geconfronteerd met een zware proef.
Ze waren in de sfeer voorgesteld, beide diepzinnig,
Humor was hun taal, bekent door iedereen.
De ene man was snel, met een scherpe geest,
Een meester in het humoristische vak.
De ander, sluw en droog, met humor's gratie,
In Britse tongen hield hij zijn plaats.
Toch, op dit eiland, weigerden ze te spreken,
Gebonden door hun eer, geen enkel zwak woord.
Ze waren in de vrolijkheid voorgesteld, wat een dwaasheid!
Nu heerste de stilte, hun geestenges droevig.
De eerste man dacht: "Spreken, hoe onbeschoft,
Mijn humor is verspild op deze rots."
De ander piekerde: "Mijn woorden vallen plat,
Tussen deze golven wordt mijn humor gespeten."
Dagen worden weken, en weken maanden,
Hun stilte groeide, als onkruid op postamenten.
Geen lach klonk, geen grappen gedeeld,
Hun Britse humor, jammer genoeg verstoord.
Tot op een fatale dag, een storm opkwam,
En terwijl de storm om hen heen woedde,
Riep de eerste man: "Ik kan deze spanning niet dragen,
Laten we deze zwaarte breken en weer spreken!"
De ander glimlachte, zijn ogen stralend,
"Inderdaad, mijn vriend, laat de humor ontbranden.
Dit eilandgevangenis houdt ons niet langer vast,
Onze Britse geesten, vrij en onbeperkt."
En zo spraken ze, met lachen en goedhumor,
Hun bloeide, spot verdrijvend.
Samen maakten ze grappen, door dik en dun,
Brits humor herenigd, voorgoed.
Bij hun redding vertelden ze het verhaal,
Een verhaal van stilte, nu humor geprezen.
Een getuigenis van de kracht van scherpte,
Een les in vriendschap, niet te breken.
Dus verhef je glas voor de mannen zo groot,
Wiens Brits humor de dag redde, eerstehands.
Want op dat onbewoond eiland, hun geesten stegen,
Een verhaal van humor, voor altijd vereerd.
(Auteur onbekend)