De regels "An endless fountain of immortal drink / Pouring unto us from the heaven's brink" verschijnen in John Keats's "Ode on a Grecian Urn" (1819). Ze beschrijven de urn zelf als een eeuwige bron van schoonheid en artistieke inspiratie.
De "immortale drank" is de esthetische en spirituele voeding die de urn biedt aan kijkers door de eeuwen heen. Als een goddelijke bron, verfrischt het permanent de menselijke geest, biedt troost, verbazing en een verbinding met het tijdloze. De urn, hoewel stil en koud, giet eindeloze betekenis uit – makend het een fontein die nooit opgedroogd raakt.