De beschuldigingen van Abigail Williams tegen Sarah Good en Sarah Osburn in The Crucible (en de historische heksenprocessen van Salem) kunnen niet worden teruggebracht tot een enkel motief. Arthur Miller en historici wijzen op een samenloop van factoren die persoonlijke ruzies omzetten in doodstrafbare misdaden.
Als wees, ongetrouwde tiener in een samenleving die vrouwen alleen waardeerde als vrouwen en moeders, had Abigail nul status. Beschuldiging keerde de hiërarchie om: plotseling hingen predikanten en magistraten aan haar lippen. Zij werd het middelpunt van de kamer.
Zodra de eerste beschuldigingen vlogen (Tituba, Sarah Good, Sarah Osburn), begon een terugkoppelingslus. Angst voor de duivel + angst voor beschuldiging = publieke vertoning van bezwaring. De aanvallen van de meisjes bleken ansteckend; volwassenen valideerden ze; het hof legitimizeerde ze. Abigail reed op de golf die ze zelf had gecreëerd.
De puritaanse kosmologie accepteerde hekserij als realiteit. Abigail mocht zélf in haar leugens geloven – of tenminste geloven dat de duivel in Salem actief was. De grens tussen optreden en bezetting vervaagt in een cultuur waar de onzichtbare wereld net zo echt is als de zichtbare.
Geen enkele oorzaak volstaat. Abigail was oportunistisch, getraumatiseerd, geempowered en ondergedompeld in een wereldbeeld dat hekserij plausibel maakte. De beschuldigingen tegen Good en Osburn – marginale, 'moeilijke' vrouwen – waren het perfecte aanstekmateriaal: makkelijke slachtoffers wier veroordeling het hof valideerde en de aanklagers beschermde.
Millers genialiteit ligt in het tonen hoe particuliere zonde (wellust, jaloezie) openbare leer (zonde = hekserij) ontmoette om een openbare catastrofe te produceren.