Cosmo Monkhouse (1840–1901), dichter, criticus, en Pre-Raphaelite associate, schreef "Any Soul to Any Body" als een dramatische monoloog van de ziel aan haar vertrekkende vlees. Het belichaamt de Victoriaanse crisis van geloof: de vrees voor uistooting vs. de hoop op herhaling.
Het gedicht opent met de onvermijdelijkheid van de "laatste slaap." Tijd is "vluchtig." Het lichaam, eens de "tenement" van de ziel, wordt een ruïne. Er is geen onderhandeling met de dood.
Ongewoon voor een Victoriaans Anglicaans context, speelt het gedicht met *transmigratie*. "Another frame shall hold thee." De ziel is een reiziger; het lichaam, een tijdelijke herberg. De Pythagorese/Platonische echo suggereert Monkhouse's wijd gelezen in klassieke filosofie.
Wat is de relatie? Parasiet en gastheer? Stuurman en schip? Liefhebbers? Het gedicht onderzoekt de grens: maakt de ziel *het* lichaam, of bewoont het het slechts? "What survives?" is de onbeantwoorde roep.
De spreker is niet dogmatisch. Het *vraagt*. "Is it the end? Or a beginning?" Deze epistemologische nederigheid—het toegeven van het "mysterie"—is moderner dan dogmatisch.
Levenspad is "spoorloos." De ziel heeft geen kaart. Deze existentiële vertigo—*geworpenheid* voor Heidegger—resoneert met hedendaagse lezers.
"Any Soul to Any Body." De onbepaalde lidwoorden universaliseren het drama. Koning en bedelaar delen deze dialoog. Het gedicht ontbindt hiërarchie in het aangezicht van het skelet.
Geschreven in gerijmde kwartijnen, dwingt de vorm orde op aan de chaos van het onderwerp. De regelmaat is het "lichaam"; de onrustige gedachte is de "ziel" die worstelt tegen de meter.