Jimi Hendrix' onverwachte overlijden op 18 september 1970 is al lang omgeven door speculaties, maar de officiële vaststellingen zijn duidelijk: de legendarische gitarist nam zijn eigen leven niet. De onderzoekingsrechtbank oordeelde dat zijn dood een "ongeval" was – een term die gebruikt wordt voor een ongelukkige dood als gevolg van een vrijwillig risico.
Hendrix overleed aan verstikking na inademing van zijn eigen braak. De tragedie speelde zich af na een nacht van zware alcoholconsumptie gecombineerd met een grote dosis barbituraten (specifiek Vesparax slaappillen). Hij werd onwel bevonden in de kelderflat van het Samarkand Hotel in het Londense wijkje Notting Hill.
Verschillende factoren voedden complottheorieën: Hendrix' recente emotionele onstabielheid, cryptische teksten in nummers als "The Story of Life", en de chaotische omstandigheden van zijn laatste uren. De autopsie toonde echter geen bewijs voor zelfmoordintentie. De patholoog merkte op dat het barbituraatgehalte in zijn bloed overeenkwam met iemand die een handvol pillen had genomen om te slapen na een lange nacht, niet met een dodelijke overdosis.
In het Britse recht betekent een vonnis van "ongeval" dat de overledene een bewuste actie ondernam (het innemen van slaappillen en alcohol) die ongewild tot de dood leidde. Dit onderscheidt het van zowel natuurlijke dood als zelfmoord. Vrienden en bekenden, waaronder zijn partner Monika Dannemann, stonden er consistent bij dat Hendrix in goede humeur was en toekomstplannen maakte.
Hoewel de omstandigheden onmiskenbaar tragisch waren, overschaduwt de focus op de doodsoorzaak vaak Hendrix' revolutionaire impact op de muziek. In slechts vier jaar transformeerde hij de vocabulaire van de elektrische gitaar, met een vermenging van blues, rock en psychedelia die meer dan vijf decennia later nog steeds invloedrijk is.