De bijbelse tekst specificeert niet David's locatie bij het schrijven van Psalm 139. Traditionele toeschrijvingen koppelen het aan ballingschapsperiodes (bijv. vluchtend voor Saul in de woestijn van En Gedi of Ziklag), maar geen vers of historisch record bevestigt een precieze plek. De psalm's intieme toon suggereert een moment van einsame reflectie – overal van een grot tot een paleisdak.