Shelley's korte lirieke (1821) verkent de persistentie van schoonheid buiten sensorische ervaring:
Muziek, als zachte stemmen sterven,
Trilt in de herinnering —
Geuren, als zoete viooltjes ziek worden,Leven in de zin die ze wekken.Rozenbladeren, als de roos dood is,
Worden gehopt voor de geliefde's bed;
En zo jouw gedachten, als jij weg bent,
Liefde zelf zal slapen voort.
Het gedicht's stille verzekering staat in contrast met Shelley's vaak turbulente leven, biedend een serene meditatie op permanentie midden in vergankelijkheid.