Ravenna reflecteert op de Italiaanse stad – hoofdstad van het West-Romeinse Rijk (402–476 n.Chr.). Wilde beschrijft haar marmeren splendor, kerken, mozaieken (vooral San Vitale), en geschiedenis (Westgootse plundering, 493 n.Chr.). Ondanks verval, overstijgt kunst de tijd.
Hij mediteert over leven's vergankelijkheid en dood's onvermijdelijkheid, hoopend dat zijn eigen kunst hem overleeft: "I leave my works to the unknown years / To the eyes that shall behold them after I am gone."
Het gedicht mengt reisverslag, geschiedenis en esthetische filosofie – typisch voor Wilde's decadente, reflecterende stijl.