In rieken waar schaduwen in de nacht samensmelten;
Verblijf ik en verspreid mijn vloeibare licht.
Ik vloeit, doch ik blijf, zo stil,
Een viskeuze omarming op elke heuvel.
Mijn donkere kleur, diep en rijk,
Bevat geheimen die mijn hart verwenen.
Elke druppel fluistert ongetemde verhalen,
Als door aardens aderen voor eeuwig gedoemd.
Ik ziep door oude, verwederde steen,
Een geschiedenis in mij voor eeuwig gekend.
Paden graven donker en kronkelend
Door diepten waar fluisteringen vinden.
Mijn geur een parfum mystisch spoor,
Onthullend verhalen zonder mislukken.
Van lampjes flikkerende warme omhelzing,
Tot motoren brullend, tempo zettend.
Ik voed de hongerige vlammen begeerte
Als mijn essentie de ziel heel houdt.
Een bron van warmte, een troostende balsem,
In mijn essentie liefde en kracht kalm.
In schaduwen gehuld glijz ik zacht
Een eeuwige getijde voor altijd.
Ik ben olie, de onbuigbare stroom,
Door duisterste paden mijn aanwezigheid glooit.