Shakespeare gebruikte een rijke verscheidenheid aan poëtische vormen in zijn stukken en gedichten:
Zijn 154 sonnetten, gepubliceerd in 1609, zijn 14-regelige gedichten in jambische pentameter met het rijmschema ABAB CDCD EFEF GG. Ze verkennen liefde, tijd, schoonheid, en sterfelijkheid.
Ongerijmde jambische pentameter. Dit werd zijn dominante dramatische meter, vooral in latere tragedies (Hamlet, King Lear, Macbeth), wat natuurlijke spraakritmes toeliet bij behoud van poëtische verhevenheid.
Paren en strofische rijn komen frequent voor in vroege komedio's (A Midsummer Night's Dream) en histories, vaak voor liedjes, toverspreuken, of om scenafsluiting te signaleren.
Gebruikt voor komische personages, lager-klas figuren, brieven, proclamaties, en momenten van realisme of waanzin (bijv. Falstaffs scènes, Ophelias waanzin).