Het gedicht herdenkt Giocante-Xavier Casabianca, een 12-jarige Frans zeekadet die stierf bij de Slag bij de Nijl (1798). Hij bleef op zijn post op het brandende schip, gehoorzamend aan zijn vader Admiraal Casabianca's bevel, tot hij dodelijk gewond raakte. Het gedicht viert zijn moed, gehoorzaamheid en offerloze loyaliteit.