Poëzie gaat niet alleen om die klas-haiku's die je in de basisschool moest maken. De grootste dichters ter wete dat hun woorden de zintuigen moeten prikkelen als hun werk de tand des tijds wil doorstaan. Om dit te bereiken, moeten alle dichters een scherpe bewustzijn hebben van hun verbeelding en hoe ze de diverse diepten ervan in hun kunst kunnen benutten.
Samuel Taylor Coleridge stelde dat de menselijke verbeelding opgesplitst is in twee verschillende delen: de primaire en de secundaire. Literair essayist Shawn Rider beschrijft de primaire verbeelding als de spontane daad van schepping, wanneer inspiratie de dichter overvalt en hem leidt in zijn geschriften. De secundaire verbeelding wordt aangesproken wanneer de dichter bewust en wilkundig probeert zijn werk uit te dromen.
Samuel Coleridge werd in 1772 in Engeland geboren; hij was een tijdgenoot en vriend van William Wordsworth. Samen hielpen ze de Romantische tijdperk van de Engelse literatuur te lanceren, zowel met hun poëzie als met hun literaire kritiek. Het is onder deze kritiek dat Coleridge de 'Biographia Literaria' schreef, zijn autobiografie die ook een verzameling was van zijn literaire theorieën.
Hoewel Coleridge theorieerde over primaire en secundaire verbeelding, besteedde hij nooit veel tijd aan het uitwerken van zijn theorieën direct, maar raakte ze wel af en toe in zijn kritiek. Deze enkele passage op pagina 387 van de 'Biographia Literaria' vangt Coleridges woorden over de zaak: 'De primaire verbeelding houd ik voor de levende kracht en primaire agent van alle menselijke perceptie, en als een herhaling in het eindige van de eeuwige daad van schepping van de oneindige IK BEN. De secundaire beschouw ik als een echo van de eerste, coëxisterend met de bewuste wil, nog steeds identiek aan de primaire in de aard van zijn werkzaamheid, en verschillend alleen in graad, en in de wijze van zijn werking.'
Coleridge werd beïnvloed door verschillende denkers vóór hem, en een paar uit zijn tijd. Hoofd onder hen waren Immanuel Kant en Friedrich Wilhelm Joseph Schelling, wiens filosofische ideeën over het menselijke denkproces en de verbeelding een fundament vormden voor Coleridges eigen ideeën. Hij werd ook beïnvloed door Wordsworth, die geloofde dat poëzie door iedereen begrepen moest worden, terwijl Coleridge vond dat dit de woordkeuze van een dichter beperkte, en daarmee zijn verbeelding.
Coleridges concepten van primaire en secundaire verbeelding kunnen lijken op ideeën die in collegeklassen thuishoren, maar ze zijn toepaslijker dan dat. Als je ooit een creatieve schrijfklas hebt gevolgd, weet je dit. Als je gedwongen bent een opdracht te voltooien, of het nu een gedicht of een kort verhaal is, dan aanborst je je secundaire verbeelding, volgens Coleridge. Maar als je van schrijven houdt om het schrijven zelf, dan ken je het gevoel van de inspiratie van de muze hier en daar. Dat is je primaire verbeelding aan het werk.