Het gedicht weeft levendig een Londense straat om 2 uur 's nachts—glarende lampen, klatterende hoeven, reuken van paarden, leer, en menselijkheid. Een parade personages voorbij: dronkelen, prostituees, zakenlieden, agenten. De stad ontluikt als een "grote pulserende monster," wakker en convergent, waar alle menselijke draden samenkomen. Het vangt stedelijke vitaliteit, anonimiteit, en de onstuitbare puls van moderniteit.