William Wordsworth's 1804 lirieke (8 strofen, 4 regels elk) adres de koekoek als lenteaanbieder en poort naar jeugd. Nauwkeurige lezing:
“O blithe new-comer!” – Apostrofe aan de vogel. Spreker hoort, ziet niet. Geluid triggert directe vreugde: “I hear thee and rejoice.”
“Thrice welcome” – Drievoudige nadruk. Koekoek's “wandering voice” beweegt door heuvels, dalen, bossen – alomtegenwoordig maar ontwijken.
Jeugdherinnering: “Schoolboy days… I listened, till I caught the sound.” De vogel linkt heden aan verleden.
“Oft on the wing… I roved.” Actieve achtervolging als jongen. Natuur als speelplaats.
“And I can listen to thee yet.” Continuïteit. De volwassen oor ontvangt nog de wonder van de jongen.
“Thou art a mystery.” Vogel nooit gezien – alleen gehoord. Ongelichaamde stem = verbeeldingsbrandstof.
“Blessed bird! The earth we pace / Again appears a fairy place.” Transformatie van perceptie. Gewone wereld hertoveraerd.
“O let me ne'er… lose the vision.” Gebed om kindlijke ontvankelijkheid te behouden. De koekoek = symbool van onbesmette verbeelding.
Natuur als tijdmachine. De koekoek's twee-toon roep vouwt 30 jaar samen. Wordsworth's “child is father of the man” in miniatuur.