Het gedicht "Miss Rosie" is een teder elegie die van rouw naar hoop beweegt.
De diepe smart van de spreker over Miss Rosie's dood verankert het gedicht. Gedeelde herinneringen versterken de leegte.
De band tussen spreker en onderwerp wordt gevierd – duurzame liefde die afwezigheid te boven gaat.
Een dringende oproep om geliefden nu te koesteren; de spreker berouwt onuitgesproken woorden.
De sluitende visie op een hemelse hereniging biedt troost, de dood framerend als overgang, niet als einde.