Goldsmith keert de elegietraditie om, met vals feestelijk een tollende hond bewaailend.
De spreker kondigt een formele elegy aan – voor een beest dat de stad terroriseerde. De hond's "heerschappij" wordt gedetailleerd: kinderen bijten, vee aanvallen, de priester achtervolgen tijdens de preek.
De hond wordt vergeleken met overheersers en monarchen, zijn lokale impact groter geacht dan hun wereldwijde daden. Het gedicht eindigt met het beklagen van de verlies van dit "beroemde wezen" terwijl de verlichting van de gemeenschap gevierd wordt.
Door humor en overdrevenheid kritiseert Goldsmith het sentimentalisme en de menselijke neiging om onbelangrijkheden op te blazen tot feestelijke gelegenheden.