Antwoord: A. Allusie
De passage refereert aan Prins Hamlet uit Shakespeare's Hamlet – een bekende literaire personage. De spreker ontkent expliciet Hamlet te zijn, in plaats daarvan identificerend zich als "an attendant lord" (waarschijnlijk Polonius), wat een directe allusie is aan het hofhiërarchie van het toneelstuk.
De regels echoën T.S. Eliot's "The Love Song of J. Alfred Prufrock" ("No! I am not Prince Hamlet..."), wat zelf alludeert aan Shakespeare – maakend dit een dubbele allusie.