"In a Station of the Metro" is het quintessentiële Imagistische gedicht. Het Imagisme (vroeg jaren '10) benadrukte:
Het gedicht in zijn geheel:
De verschijning van deze gezichten in de menigte;
Bloemblaadjes op een nat, zwarte tak.
In slechts twee regels presenteert Pound een enkele, levendige afbeelding – gezichten in een metrostation gejuxtaponeerd met bloemblaadjes op een donkere tak – die vergankelijkheid, schoonheid en stedelijke vervreemding evoceert zonder uitleg. Deze compressie en vertrouwen op concrete beelden definiëren het Imagisme.