In Seamus Heaney's "Mid-Term Break" wordt het overleden broertje beschreven als een "lijk" en een "lijk, jong en mooi." Deze klinische taal creëert emotionele afstand – het lichaam als object in plaats van persoon bezien. De bijvoeglijke naamwoorden "jong en mooi" intensiveren de tragedie door een leven benadrukt dat te kort is afgebroken voor volledige ervaring. De losgemaakte terminologie benadrukt de schok van de spreker en de plotselinge verlies.