Campbell's "Herfst" gebruikt het seizoen als metafoor voor veroudering en sterfelijkheid. Het gedicht beweegt van gouden overvloed ("lachende lucht") naar verval ("donkere en bittere dagen"), wat de reis van de spreker van jeugd naar de aanloop naar de dood weerspiegelt. Klassieke aanhalingen (Pan) en formele jambische vijfvoeters lenen zwaarte. De uiteindelijke acceptatie van de dood als onderdeel van de natuurlijke cyclus – waar verval hernieuwing zaait – biedt een stoïsche, bijna verlossende afsluiting.