De Grote Vijf (plus twee) van het Engelse Romanticisme: buiten de canonische zes
Het Engelse Romanticisme wordt vaak gereduceerd tot de "Grote Zes" – maar de eerste generatie centreerde op Wordsworth en Coleridge; de tweede generatie bestond uit Keats, Shelley en Byron. Samen definiëren deze vijf (Wordsworth/Coleridge als eerste golf, Keats/Shelley/Byron als tweede) het hoge Romanticisme in Engeland.
- William Wordsworth (1770–1850): Natuurdichter; Tintern Abbey, Ode: Intimations of Immortality, The Prelude.
- Samuel Taylor Coleridge (1772–1834): Rime of the Ancient Mariner, Kubla Khan, Christabel – visionair, fragmentair, bovennatuurlijk.
- John Keats (1795–1821): Ode on a Grecian Urn, To Autumn, The Eve of St. Agnes – zintuiglijk, sterfelijk, schoonheid-geobsedeerd.
- Percy Bysshe Shelley (1792–1822): Ozymandias, Ode to the West Wind, Adonais – radicaal, etherisch, profetisch.
- Lord Byron (1788–1824): Childe Harold's Pilgrimage, Manfred, Don Juan – charismatisch, ironisch, celebrity-dichter.
Behalve deze vijf, breiden figuren als Robert Southey (Dichter Laureaat), Walter Scott (romanauteur-dichter), John Clare (boerendichter), Felicia Hemans en Letitia Elizabeth Landon het Romantische veld uit – maar de vijf bovenaan blijven het zwaartepunt.