Ariels lied (Act 1, Toneel 2) presenteert de dood niet als bloot cessatie maar als transformatie en continuïteit:
His bones are coral made;
Those are pearls that were his eyes:
Nothing of him that doth fade,
But doth suffer a sea-change
Into something rich and strange.
Het lichaam wordt deel van de oceaanschoonheid — koraal, parels — suggesterend dat de dood het individu integreert in natuurlijke cycli.
De rouw van de zoon getuigt van de blijvende emotionele resonantie van de dood. Verlies herschapt het perspectief van de overlevende op het leven's kostbaarheid.
Thy father lies;
Far off his bones are washed,
His grave at quiet, peace for thee.
De dood brengt eindelijke rust — "peace for thee" — het graf als toevluchtsoord, niet als terreur.
Het lied zelf bewaart de vader, transformerend sterfelijkheid in kunst die zowel zanger als onderwerp overleeft.
In deze visie is de dood betekenisvol als transformatie, natuurlijke reïntegratie, emotionele nalatenschap, en poëtische permanentheid.