Veel "loyaliteit" citaten toegeschreven aan Romeo en Julia zijn apocrief. Hieronder zijn geverifieerde passages uit Shakespeares tekst die loyaliteit in zijn vele vormen echt illustreren—romantisch, platonic, en familiaal.
"Mijn gave is zo grenzenloos als de zee,
Mijn liefde zo diep; hoe meer ik jou geef,
Hoe meer ik heb, want beiden zijn oneindig." (2.2.133–135)
Haar toewijding wordt geframeerd als onuitputtelijke vrijgevigheid—niet transactioneel, maar transformatief.
"Levend in triomf! En Mercutio gedood!
Weg naar de hemel, respectvolle zachtmoedigheid,
En vuuroogige woede wees mijn pad nu!" (3.1.119–121)
Rouw converteert direct tot wraak. Romeo offreert zijn hardverworven vrede (en huwelijk) om zijn vriend te wreken—een loyaliteit die zijn lot zeegelt.
"Haast je naar de kerk; ik moet een andere weg,
Om een ladder te halen, waarover uw liefde
Spoedig een vogelnest moet beklimmen wanneer het donker is." (2.5.77–79)
Ze riskert haar positie en veiligheid om het geheime huwelijk te faciliteren. (Haar latere verraad—Juliet adviseren Paris te trouwen—maakt deze vroege loyaliteit nog pijnlijker.)
In een stuk gedefinieerd door vijandige families en gebroken vertrouwen, verschijnt loyaliteit als zelfloze toewijding met persoonlijk risico. Elk instantie kost het loyale personage iets: Juliet haar familie, Romeo zijn vrijheid, de Verpleegster haar zekerheid. Shakespeare maakt loyaliteit tastbaar door gevolg.