Wanneer een gedichts regels gerangschikt zijn om een vogels uitgezette vleugels te laten lijken, wordt de vorm zelf een metafoor. De vorm suggereert vrijheid, beweging en aspiratie – de dichters verlangen om grenzen te overwinnen, creatief op te vliegen, en de lezer mee te nemen op een verbeeldingsvlucht. Het is een visuele uitvoering van de bevrijding die de woorden beschrijven.