Christina Rossettis 'The Rainbow' (vaak getiteld 'Rainbow') herframeert verdriet niet als onderbreking maar als noodzakelijk seizoen. Zijn stille didactiek biedt troost zonder sentimentaliteit.
Het gedicht ontkent pijn niet. Het hercontextualiseert het: uithoudingsvermogen is zelf een vorm van bloei. De regenboog verschijnt niet ondanks de regen – het verschijnt vanwege het. De optische natuurkunde wordt spirituele natuurkunde.
Geen platitudes ('het wordt beter'). Alleen de waargenomen waarheid: het spectrum vereist de storm. Rossetti, die aan chronische ziekte en depressie leed, wist het. Ze bood geen ontvluchting – ze bood structuur.