De zin "eenvoudige schapen" rijst in discussies over John Keats' Ode on a Grecian Urn (1819), specifiek refererend aan de pastorale beeldvorming gesneden in de urn's oppervlak. Hoewel de exacte zin niet in het gedicht voorkomt—Keats schrijft over "fair attitude" en "brede / Of marble men and maidens overwrought"—gebruiken critici "eenvoudige schapen" als afkorting voor de ongecompliceerde, pastorale figuren die contrasteren met de urn's complexe menselijke verhalen.
De schapen vertegenwoordigen onbezonden bestaan: grazen, rusten, cycli herhalen zonder angst over verleden of toekomst. De urn's menselijke figuren—minnaars bevroren in achtervolging, muzikanten voor eeuwig spelend, een offerprocessie—verrichten drama, verlangen, en sterfelijkheid. Keats juxtaponeert dierlijke sereniteit met menselijke worsteling.
De schapen belichamen een voorvalsche onschuld—ongetast door de "heart high-sorrowful and cloy'd" die de spreker van het gedicht bezoekt. Ze bestaan buiten tijds corrosie, terwijl de urn's mensen vastzitten in een eeuwig moment dat zowel mooi als tragisch is precies omdat het bijna verlangen vervult maar het nooit consumeert.
Het "eenvoudige schapen" motief onderstreept een centrale spanning in de ode: de aantrekkingskracht van statische perfectie (de urn) versus de vitaliteit van imperfecte, temporele levens. Keats suggereert schoonheid bestaat in beide—de schapen's gedachtenloze vrede en de urn's "koude pastorale" complexiteit—maar de menselijke conditie wordt gedefinieerd door de pijn ertussen.