Strofe 1
In velden waar Lente haar zoetste bloemen geeft,
En geuren, als parfums, de lucht vullen,
Waar lelies wijter dan de sneeuw zelf,
En violen blauw als het hemelgewelf,
En rozen rood, als Aurora's bloos,
Het grote theater van de natuur versieren;
Strofe 2
Waar, uit de grond, door verwikkelde wortels,
Het kristalheldere vloeistof, wat de earth overstroomt,
Opwaarts stroomt, en een zilveren gulsende vijver vormt,
Waarom de vee verzamelt om hun onrustige hitte te temperen;
En op de hellende oevers,
De nimfen van het bos slumeren in de zon;
Strofe 3
Hier, in het midden van deze heerlijke plek,
Stond er een oude klooster gebouwd
In de grote Gotische stijl, wier modderende muren
Een oude feierlijkheid van staat behielden,
Die godsdienstige ontzag in de ziel stak,
Nog voordat de drempel oversteken; dit was een plek
Goed geschikt voor de doeleinden van schuld.
Strofe 4
Binnen een kleine kamer van deze cel,
Wiens raam op de kerkhof openging, lag,
In eenzaamheid en stille wee, de man,
Wiens passies en dwazen hadden gereduceerd
Hem van een vorstelijk fortuin, tot een ellendige,
Veracht door zowel zijn land als zijn vrienden.
Strofe 5
Een prooi van bittere angst en berouw,
Voelde hij op intervallen, de inwendige wonden
Van schuld, en al zijn vroegere fouten leken
Als grimme specters, in de donkere afgrond
Van zijn ongeruste geest, terwijl de doffe klok,
Die hen roept tot hun dagelijkse werk de monniken,
Vulde zijn droevige ziel met schrik, en versterkte
De pijnen die hij voelde, verder dan wat een mens kan dragen.