Een veelvoorkomende misvatting behandelt "Wezen of niet wezen" als een apart gedicht van Shakespeare. In feite is het de openingszin van Hamlets monoloog in acte 3, scene 1 van Hamlet – een dramatische toespraak ingebed in een toneelstuk, niet een liederlijk gedicht gecomponeerd voor de pagina.
De toespraak verkent bestaan versus non-existentie, de edelmoedigheid van uithouding versus actie, de vrees voor het onbekende na de dood ("het onontdekte land"), en de paralyse door overdenken ("zo maakt het geweten ons allen lafhartig"). Haar kracht ontdeelt deels uit context: een prins die waanzin voorbij speelt, waargenomen door een koning en raadsheer, sprekend waarheden die hij niet direct kan uiten.
Het eruit halen als zelfstandig gedicht stript de dramatische ironie, het politieke gevaar en de personagepsychologie die de regels hun specifieke gewicht geven. Het is een moment in een leven, niet een uitspraak voor de eeuwigheid – hoewel het beide is geworden.