Het gedicht – "De verschijning van deze gezichten in de menigte / Bloemblaadjes op een nat, zwarte tak" – verbeeldt het thema van vergankelijkheid en de vloeiende aard van leven/schoonheid.
De metafoor vergelijkt menselijke gezichten (momentan, spookachtig) met delicaat bloemblaadjes op een donkere, natte tak – beide kort levendig tegen een achtergrond van impermanente. Het vangt mono no aware: de ontroerende schoonheid van evanescentie. Als Imagistisch werk presenteert het het thema puur door geconcentreerde beeld, zonder uitleg.