Theodore Roethke’s “The Bully Asleep” (1948) is een psychologisch portret dat een plager vermenselijkt.
Het gedicht opent met de slapende pester – vredig, onschuldig, een schril contrast met zijn wakende wreedheid. Deze kwetsbaarheid nodigt de spreker (en lezer) tot empathie uit.
Van verachting (“I want to wake him and say: / ‘Get up, get out! There is work to do.’”) tot mededogen. De spreker herkent de pester’s gedrag als verdediging tegen ontoereikendheid.
Roethke suggereert dat zelfs een pester een beschadigd persoon is capabel van verandering – als gewekt tot eerlijk werk en zelfconfronatie.