In Shakespeare’s Sonnet 55 (“Not marble, nor the gilded monuments”) verschijnt de claim dat de geliefde eeuwig zal leven door het gedicht in de laatste couplet:
Regel 13: “So, till the judgment that yourself arise,
Regel 14: You live in this, and dwell in lovers’ eyes.”
Het gedicht stelt dat vers steenmonumenten uitleeft; het onderwerp bereikt immortaliteit door herinnerd te worden in het gedicht en in de ogen van toekomstige liefhebbers die het lezen.