In Walt Whitman's Burgeroorlogsgedicht A Sight in Camp in the Daybreak Gray and Dim observeert de verteller de aankomst van een gewonde soldaat bij een veldhospitaal in de schemering. De gedichts drie korte strofen tonen de spreker de dekens oplichten van drie dode mannen's gezichten:
Deze triade vertegenwoordigt de universele prijs van oorlog over generaties heen. De laatste identificatie—"een man... als mijn eigen"—instort de afstand tussen waarnemer en slachtoffer, wat de vleeswording persoonlijk maakt. Het gedicht biedt geen glorie, alleen de grijze dageraad en de doden.