Kamala Das' "Punishment in Kindergarten" (uit Summer in Calcutta, 1965) transformeert een minoere schooldiscipline in een portret van institutioneel geweld tegen de kinderpsyche.
Das, een pionerende Indiase Engelse dichter, onderzocht consequent vrouwelijke lichamelijke autonomie en patriarchaal controle. Hier breidt ze die lens uit tot kinderjaren: de kleuterschool – schijnbaar een "tuin van kinderen" – wordt de eerste plaats van systemische regulering. De vrije versvorm spiegelt gecoördineerde emotie; enjambement creëert ademloze urgentie, namachtigend de gestrafte kinder racende gedachten.
Het gedicht veroordeelt niet alleen een leraar, maar een systeem dat conformiteit voor opvoeding mist.