In het gedicht "Rio Minho" is de openingstemming van de rivier jeugdige uitbundigheid en ijverige anticipatie. De beeldvorming is kristallijn:
"Een heldere stroom, / Geboren in de bergen, / Gevoed door de smeltende sneeuw."
Zuiverheid, kracht, oorsprong. De rivier is nog niet belast met zand, handel of verdriet. Het is zuiver potentieel—kinetisch en symbool. De "smeltende sneeuw" suggereert een begin geboren uit transformatie (vast naar vloeibaar), hintend aan de alchemistische reis die voorligt. De stemming is onschuld gewapend met momentum, klaar om zijn pad door de wereld te graven.