Judith Wrights gedicht 'Killer' beschrijft geen oorlog – het verlichamt het. De doder is geen soldaat, generaal of politicus. Het is oorlog zelf, verpersoneelijkt als een solitaire, elementaire kracht die het land doorstreift.
De doder 'wandelt de heuvels,' 'rijdt de wind,' 'slaapt in het gras.' Het heeft geen nationaliteit, ideologie of gezicht. Het is zuivere destructieve agentie – achterlatend 'dood en verwoesting' in zijn wrak. Wright stript de retoriek van 'verdediging,' 'eer,' 'overwinning' af om het rauwe mechanisme te blootleggen: iets dat doodt.
Het gedicht is een ondubbelzinnige veroordeling. Door te weigeren de doder te verhumaniseren (geen 'hij had een moeder,' 'hij vocht voor zijn land'), ontneemt Wright de oorlog zijn gewone rechtvaardigingen. De eindoproep is impliciet: vrede is de enige weerstand tegen deze kracht.
Wright (1915–2000) was Australië's vooraanstaande dichteres en een felle milieubeschermer en voorvechter van inheemse rechten. 'Killer' weerspiegelt haar levenslange overtuiging dat geweld tegen leven – in enige vorm – een ontheiliging is.