Wordsworths "Composed upon Westminster Bridge" (1802) en Shelleys "Ode to the West Wind" bieden tegenovergestelde kijkwijzen: rust tegenover dynamische transformatie.
Wordsworth: serene dageraad, stilte, harmonie ("geen enkel object beweegt"). Shelley: dringende, krachtige wind die verandering dwingt ("onbeheersbare krachten", "woestijnen").
Wordsworth vindt schoonheid in statische harmonie; Shelley ziet de natuur als revolutionaire katalysator.
Wordsworth: visueel, eenvoudige taal. Shelley: abstract, metaforisch, verpersoonlijking.
Twee romantische dichters onthullen de veelzijdige aard van de natuur: vredige toevluchtsoord vs. agent van revolutie.