Populier Symbolisme In Tennyson's "Mariana In The South"
In Tennyson's "Mariana in the South" (1832/1842) is de populier geen decor – het is een psychische projectie van de vastgevangenschap van de protagonist.
Hoe De Populier Mariana Verlichaamt
- Eenzame Gevangenis: De populier staat alleen – "a poplar tree" enkelvoud, geïsoleerd. Mariana is op dezelfde wijze geïsoleerd in haar "lonely grange," verlaten door haar liefde Angelo.
- Verticale Verlangens: Zijn "upward branches" reiken naar een hemel die ze niet kan bereiken. De boom's aspiratie spiegelt haar verlangen naar ontvluchting, naar de terugkeer van de geliefde, naar goddelijke interventie.
- Onrustige Bladeren: "The rustling of the poplar leaves" roept onophoudelijke, doelloze beweging op – angst zonder handlungsmacht. Zij wacht ook in geagiteerde stilstand.
- Terugkerend Motief: De boom verschijnt aan het begin en einde van het gedicht, haar wachtend omkaderend. Het is getuige van de cyclus: morgenhoop → middagwanhoop → avondresignatie → nachtangst → morgen weer.
Tijds Onderdrukkende Zwaarte
De populier, geworteld in "the waste," duurt seizoenen indifferent. Mariana duurt uren pijnlijk. De boom's permanentie spot met haar vergankelijkheid – of biedt een model: staan, wachten, volharden.
Tennyson gebruikt de populier als een objectief correlatief (Eliot's term): een extern object dat een interne toestand tastbaar maakt. De boom is Mariana's isolatie zichtbaar gemaakt.